دریغ! آن هر شبی بیداری من

نکردی چاره بیچاره این دل

تو رخ پوشیده ای، مهجور از آنم

ز من فارغ شدی، رنجور از آنم

به بوی پرسشت بیماری من

چه باشد گر دهان دردمندی

شود شیرین از آن لبها به قندی؟