حرامست، ار تو خود دانی وفا را

چو دل بردی ز مهرم سیر گشتی

جفا کردی، که بر من چیر گشتی

وفا آموختی پیوسته ما را

چرا تخم وفا می کاشتی تو؟

چو عزم بی وفایی داشتی تو

به حیلت ها به دامم در کشیدی