و گر بندد به ریش خویش خندد

فراقی کامشبم دل می خراشد

من اول روز دانستم که باشد

دل اندر یار هر جایی که بندد؟

بداند، هر کرا داننده نامست

که باد آورده را بادی تمامست

بیندیش، ار ز من خواهی بریدن