خیالت چون کبوتر بازم آورد

نگارم را خبر ده، گر توانی

که: ای جان را به جای زندگانی

غمت هر لحظه در پروازم آورد

فراقت بس خطا اندیشه ای بود

رها کردم، که ناخوش پیشه ای بود

تو جانی، از تو دوری چون توان کرد؟