تو جانی، از تو دوری چون توان کرد؟

خیالت چون کبوتر بازم آورد

فراقت بس خطا اندیشه ای بود

رها کردم، که ناخوش پیشه ای بود

ز جان آخر صبوری چون توان کرد؟

بر آن بودم که سر گردانم از تو

عنان مهر بر گردانم از تو