مصرع دوم · شماره 2شد از جور و ستمگاری پشیمانشاعراوحدیاثرتمامی سخنقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.1دگر بار آن بت از خواری پشیمان#2شد از جور و ستمگاری پشیمانانتخابشده3نوشت از غایت مهری، که دانی#4ضرورت نامه ای در مهربانی#5بدان آشفته مسکین فرستاد#دربارهٔ این سطرسطر شماره 2 از «تمامی سخن» است.سطر پیشیندگر بار آن بت از خواری پشیمان→سطر بعدینوشت از غایت مهری، که دانی←