چو باغ وصل را در برگشادی

چه جای دل؟ که سنگش نرم گشته

از آن شوخی به راه آمد دل من

به جانت نیک خواه آمد دل من

جهان اندر جهان عیشست و شادی

ز رویم لاله و گل دسته می بند

ز لعلم شکر اندر پسته می بند