مصرع نخست · شماره 3بخود گفت: ار چه پر تشویش راهستشاعراوحدیاثرحکایتقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.1شنیدم حاجییی احرام بسته#2چو در ریگ بیابان گشت خسته#3بخود گفت: ار چه پر تشویش راهستانتخابشده4جمال کعبه نیکو عذر خواهست#5اگر در خانه خود را قید سازی#6کجا مرغ حرم را صید سازی؟#دربارهٔ این سطرسطر شماره 3 از «حکایت» است.سطر پیشینچو در ریگ بیابان گشت خسته→سطر بعدیجمال کعبه نیکو عذر خواهست←