شرمسار از گریز پایی خویش

دیر شد کز دکان گریخته ام

و آب رویی، که بود، ریخته ام

خجلم من ز بینوایی خویش

وه! که از کار خود چه تنگدلم!

می نمیرم ز غم، چه سنگدلم!

سود دیدم، سفر به آن کردم