وه! که از کار خود چه تنگدلم!

و آب رویی، که بود، ریخته ام

خجلم من ز بینوایی خویش

شرمسار از گریز پایی خویش

می نمیرم ز غم، چه سنگدلم!

سود دیدم، سفر به آن کردم

بختم آشفته شد، زیان کردم