خیز و بیخود برو، که او ماند

گر مریدی جزو مرادت نیست

ور جزو خواهی این ارادت نیست

هر که بی او رود فرو ماند

او شوی گر ز خود فنا گردی

تو نمانی، چو آشنا گردی

مرغ آن باغ صید این دانه است