کس نداند که: از چو لونی تو؟

ویحک! ای قبه زمرد رنگ

که ز جانم همی زدایی زنگ

کارگاه تر از کونی تو

بودنیها ز تست و آیینها

به تو گویی حوالتست این ها

باده ای گر نخورده ای ز کجاست؟