در تو این گردش چنین دایم

به تو گویی حوالتست این ها

باده ای گر نخورده ای ز کجاست؟

که چو فرزین همیر وی چپ و راست

هم ز شوقیست، تا شدی قایم

مینماید که نطق و جانت هست

روشی داری و روانت هست