ورقم پر عرق شدست از شرم

جرعه ای زان کرم به کامم ریز

باده جود خود به جامم ریز

در دلیری، اگر چه گشتم گرم

گر چه شوخیست این و پیشانی

تو بنه عذر این پریشانی

مگر این سروران که در پیشند