فرود آمد و تخت را داد بوس

زمانه همی از تو رامش برد

همه گنج گیتی به چشم تو خوار

مبادا ز تو نام تو یادگار

ببستند بر کوهه پیل کوس

سوی زابلستان نهادند روی

نظاره برو بر همه شهر و کوی