دوش می جستم از لبش کامی

او کند ترک من، تلف گردم

گر کشیدم به زلف او دستی

مست بودم، مگیر بر مستی

چون بمن داد ازین نمط جامی

ننشستم چو تیزرو بودم

که به این باده در گرو بودم