چون بمن داد ازین نمط جامی

گر کشیدم به زلف او دستی

مست بودم، مگیر بر مستی

دوش می جستم از لبش کامی

ننشستم چو تیزرو بودم

که به این باده در گرو بودم

درد من خور، که صاحب دردم