که به این باده در گرو بودم

دوش می جستم از لبش کامی

چون بمن داد ازین نمط جامی

ننشستم چو تیزرو بودم

درد من خور، که صاحب دردم

تا بدانی که من چه میخوردم؟

جام می یافتی، ز دست مده