می کزو هست قطره و مردی

تا بدانی که من چه میخوردم؟

جام می یافتی، ز دست مده

تو خودش نوش کن، به مست مده

چون توان دادنش بهر سردی؟

پیر ما باش و شیشه پر می کن

پای غم را به ساغری پی کن