آن غذا در بدن چو یابد نظم

زبده این نبات و حیوانست

آدمی زین دو چون خورش سازد

مایه نشو و پرورش سازد

خون شود در تن از حرارت هضم

چون برآید برین سخن چندی

یابد آن خون ز روح پیوندی