دین و دنیا نگر که هم ببرد

می خوری، اعتراف کن به گناه

تا نگردد حرام سرخ و سیاه

چند گویی که: باده غم ببرد؟

بیغمی شعبه ای ز بی نفسیست

بطر و خرمی ز ناجفسیست

آن که شیرین به غم سرور کند