مروش پی، تلف مکن مالت

نرهی، تا تو باشی از، قالش

زن چو نیکوترست هیچ بود

زآنکه چون مار پیچ پیچ بود

که سبک در کشد به دنبالت

بگذر از مارگیر وسله او

که بجز زهر نیست زله او