دوست را پند گوی و پند پذیر

یار، مشنو، که با تو یار بود

چون پی اختیار خود باشی

یار کس نی، که یار خود باشی

پیش او خرد باش و خرده مگیر

این محبان، که شهره شهرند

از محبت تمام بی بهرند