این محبان، که شهره شهرند

یار کس نی، که یار خود باشی

دوست را پند گوی و پند پذیر

پیش او خرد باش و خرده مگیر

از محبت تمام بی بهرند

دوستی از پی تراش کنند

یار از بهر نان و آش کنند