نخندد زمین تا نگرید هوا

رخ نرگس و لاله بینی پر آب

بخندد بدو گوید ای شوخ چشم

به عشق تو گریان نه از درد و خشم

هوا را نخوانم کف پادشا

که باران او در بهاران بود

نه چون همت شهریاران بود