هوا را نخوانم کف پادشا

بخندد بدو گوید ای شوخ چشم

به عشق تو گریان نه از درد و خشم

نخندد زمین تا نگرید هوا

که باران او در بهاران بود

نه چون همت شهریاران بود

به خورشید ماند همی دست شاه