یارمندی کند ز راه ادب

بی حیا را براند از در خویش

کس ازو نشنود حدیث گزاف

نزند در میان مردم لاف

خفتگان را ز پاسبانی شب

نفس را بند بر نهاده به صبر

بند نان و درم گشاده به جبر