کز قفای کمان رود چون زه

تیر بی مرکب از کمانی سست

بس که بر سینها نشیند چست

پسرت گر قفا خورد زان به

ساده رخ نزد آنکه خویشش نیست

شب چرا میرود؟ که ریشش نیست

مرد بی ریش و دختر خانه