می ده، ار زانکه مایه ای داری

که سر جاهلی به راه کشد

علم داری، ز کس مدار دریغ

بر دل تشنگان ببار چو میغ

مستعد کمال را یاری

عالمی کش به داد میل بود

مال خود پیش او طفیل بود