خیمه را پای در گل آن بت کرد

بر خیال بتی، که می شنوی

گرد زنار بسته ای، چه دوی؟

پرده را داغ بر دل آن بت کرد

داده بر باد هر دو جان ارزان

گشته چون بید بر سرش لرزان

هر که چون خیمه رفت دربندش