چون در آمد اجل زبون گشتند

اندرین خاکشان به مسکینی

همه بیش از تو بوده اند به زور

اینکه شان میروی تو بر سر گور

ملک بگذاشتند و بگذشتند

بکن اندر زمان مستی خود

سفری در زمین هستی خود