گر بدان ملک آرزوست رجوع

به جزین آتش خلیلی نیست

آتشی کو بهار و لاله دهد

ترک این سفره و نواله دهد

نرسی جز به پای مردی جوع

رای روشن شود ز کم خوردن

بهر خوردن چراست غم خوردن؟