هر که روزش به فربهی باشد

ور به ماهی رسد قدید شوی

تو شکم بوده ای، از آنی سست

جان و دل باش، تا که باشی چست

چون شکم شد تهی، تهی باشد

تن چو از خون ثقیل سنگ آید

دل ز بار بدن به تنگ آید