مصرع نخست · شماره 47تا سر مویی از ریا باقیستشاعراوحدیاثردر اخلاصقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.44لاف « هل من مزید» درد زند#45طاعتی را که با ریا بنیاد#46بنهی، جمله باد باشد، باد#47تا سر مویی از ریا باقیستانتخابشده48هر چه گویی تو محض زراقیست#دربارهٔ این سطرسطر شماره 47 از «در اخلاص» است.سطر پیشینبنهی، جمله باد باشد، باد→سطر بعدیهر چه گویی تو محض زراقیست←