گر امام دهی شوی، یا شهر

هر که حال به خویش در بندد

که ندارد، به خویشتن خندد

به تکبر مریز بر کس زهر

تا به چند از مقام رابعه لاف؟

ای کم ارزن، زنخ مزن به گزاف

او زنی بود و گوی مردان برد