تو درم بر سر درم بسته

ای کم ارزن، زنخ مزن به گزاف

او زنی بود و گوی مردان برد

هر کسی آن عمل که کرد آن برد

ما به رخ راه بیش و کم بسته

تو ندانسته سال و مه به خروش

ما بدانسته روز و شب خاموش