ما به رخ راه بیش و کم بسته

او زنی بود و گوی مردان برد

هر کسی آن عمل که کرد آن برد

تو درم بر سر درم بسته

تو ندانسته سال و مه به خروش

ما بدانسته روز و شب خاموش

اینکه داری تو ما گذاشته ایم