زآنچه داری تو شرم داشته ایم

تو ندانسته سال و مه به خروش

ما بدانسته روز و شب خاموش

اینکه داری تو ما گذاشته ایم

ما به گم کردن نشان قدم

تو به نقاشی رواق و حرم

گر چه چون ما تو پیر میگردی