تو که سودای زلف داری و خال

که: سماع سخن کند، شاید

تا از آن واردات یاد کند

دل خود زان حضور شاد کند

زین سماعت چه وجد باشد و حال

ز سماع آنکه این خبر دارند

هر یکی مشربی دگر دارند