به ادب گشته مستقیم احوال

بدرانند یاد خود را پوست

جز رخ او بهر چه در نگرند

گر چه طاعت بود، گنه شمرند

دیده ور گشته در طریق کمال

پشت بر کار این جهان کرده

آن جهان سود و این زیان کرده