دیده ور گشته در طریق کمال

جز رخ او بهر چه در نگرند

گر چه طاعت بود، گنه شمرند

به ادب گشته مستقیم احوال

پشت بر کار این جهان کرده

آن جهان سود و این زیان کرده

برده خود را به گوشه ای بی برگ