برده خود را به گوشه ای بی برگ

دیده ور گشته در طریق کمال

پشت بر کار این جهان کرده

آن جهان سود و این زیان کرده

روح تسلیم کرده پیش از مرگ

عشق آن دلستان به قوت درد

اشکشان سرخ کرده، رخشان زرد