ور تو شکر دهی به ناز خورند

رخ پر از گرد و موی آشفته

ترک دنیا و آخرت گفته

حنظل از دست دوست باز خورند

نه تبسم به جاه و مال کنند

نه نشاط از نظام حال کنند

بی نشان در نشست و خاست همه