چنین پروراند مرا روزگار

گهی زیر چنگال مرغ اندرون

چمیدن به خاک و چریدن ز خون

کنون دور ماندم ز پروردگار

ز گل بهره من بجز خار نیست

بدین با جهاندار پیگار نیست

بدو گفت پرداختن دل سزاست