به کوه و بیابان توی رهنمای

جهانجوی چون روی او را بدید

سرود و می و رود برتر کشید

چنین گفت کای دادگر یک خدای

بجستم هم اکنون پری چهره ای

به تن شهره ای زو مرا بهره ای

بداد آفریننده داد و راد