اوحدی شست سال سختی دید

خلق را در سخن نگریانی

ما که خون خورده ایم پیوسته

مشک شد خون خورده آهسته

تا شبی روی نیک بختی دید

سر گفتار ما مجازی نیست

بازکن دیده، کین به بازی نیست