ز کوه اندر آمد چو ابری سیاه

که گیتی به فرمان او شد به پای

چو سیمرغ از دور صندوق دید

پسش لشکر و ناله بوق دید

نه خورشید بد نیز روشن نه ماه

بدان بد که گردون بگیرد به چنگ

بران سان که نخچیر گیرد پلنگ