گرد وزر و پی وبال نگشت

نشدم بی ادب به غارتشان

دلم ما ز خاطر فسرده خود

چونکه خرسند شد به خرده خود

در سخن بر کسی عیال نگشت

لاجرم یافت بیش از اندازه

فیض بر فیض و تازه بر تازه