که نیست با کمرت هیچ در میان ما را

وگر حکایت دل با تو شرح باید داد

گمان مبر که بود حاجت زبان ما را

شدیم همچو میانت نحیف و نتوان گفت

گهی کز آن لب شیرین سخن کند خواجو

ز نوش ناب لبالب شود دهان ما را