پشه کسی ندید کو صید کند عقاب را

گر به خیال روی او در رخ مه نظر کنم

مردم چشمم از حیا آب کند سحاب را

دست امید من عجب گر به وصال او رسد

چون مه مهربان من تاب دهد نغوله را

در خم عقربش نگر زهره شب نقاب را

خواجو اگر ز چشم تو خواب ببرد گو ببر